Özgür ruhlu kızım Colette

Jane ile tamamen farklı karakterdeler.  Jane, hanım hanımcık, nazlı, sevecen, sokulgan ve sakin. Evden çıkmayı pek sevmez. Colette ise hiper aktif, dokunulmaktan hoşlanmayan, canı isterse sadece başını okşatan, evden çok dışarıda olmayı seven ama belli rutinlerle  mutlaka eve gelen, yemeğini hep aynı köşede yiyen çok özel bir kedi. Jane kapıyı açmamız için  adeta rica eder. Colette ise hiç minnet etmez, balkondan atlayıp gider. Anlayın artık aralarındaki farkı:)) Şu var ki, ikisinin de sevgisi eşit ve ikisini de  çoook seviyoruz.

Bizimkiker

Jane ve Minik

Nazmiş

Colette

Begonvilli Ev'in Canlarından Haberler

Ellerimdeki rahatsızlıktan dolayı bu sayfayı ve tığ işleri blogumu çok ihmal ettim. Oysa ben tüm bloglarımda severek yazıyorum. Özellikle çok az sayıda takipçisi olan bu sayfamın yeri bir başka benim için. Çünkü biliyorum ki sadece sevgili hayvan dostları okuyor buraya yazdıklarımı. Açıkçası yüreğinde hayvan sevgisi olan bir avuç değerli dostla paylaşıyorum, deneyim ve duygularımı.. İşte bunları düşünerek artık kendimi iyi hissettikçe buradan da paylaşımlarıma devam edeceğim. Bu kadar sızlanma yeter. Sizlere minik patili dostlarımdan görüntüler gönderiyorum. Sevgilerimizle..

 

Biber'im iyileşti, aileye çok uyum sağladı.Bakmayın öyle asık suratlı göründüğüne:) Tipi öyle ne yapsın. Aslında her hareketi ile mutlu olduğunu anlatıyor.

Minik'im ve Jane'im. 

Colette'im ender dinlenme hallerinden birinde

Verandamızda baktığım minik tekir kızımı anımsayacaksınız. Salgın hastalıktan zor kurtarmıştık. Klinikte üç gün kaldıktan sonra çatı  katımızda iki hafta karantinada baktık. İyileşince, veterinerin de onayını alıp yine verandada yeni bir yuva hazırladık. Çünkü yukarıda çok sıkılmıştı ve ağlar gibi sesler çıkarıyordu. Şimdi özel mamalarla besliyoruz. Biraz daha toparlayınca kısırlık operasyonu geçirecek.  Adını da Nazlıcan koyduk. Siteye yakında taşınacak bir aile Nazlıcan'a talip. Bakacağız artık; gerçek hayvansever olduklarına ikna olursam vereceğim.

Nazlıcan'ımın karantina günleri

 

Mutlu Paticikler

Kızlarım, şehrin göbeğindeki küçük apartman dairesinin yedinci katından sonra burada adeta cennette yaşıyorlar. Oraya da sokaktan gelmişlerdi. Onlar mutlu olduğu için ben de çok mutluyum. Darısı sokakta yaşam savaşı veren tüm canların başına.
Jane bahçeyi seyrediyor
Akşamüzeri keyfi
Colette bahçede

Sıcak çok sıcak! Halimize bakar mısınız?

Kızlarım

Bu kızlar bir içim su, cins pet diye tutturanlara duyrulur; ikisi de sokaktan geldiler, bizim prenseslerimiz oldular..

Kızlarım

Kızlarım

Senkronize Bakışlar

Minik, Jane ve Colette

Colette de fotoğraf çektirmeyi seviyor:)

 Daha çok sevdiği bir şey daha var. Tabii ki oyun, oyun, oyun...

Yine abla kardeş muhabbetleri:)

 Sonra en sevimli halimizle dinleniyoruz:)


Minik'imiz

Abla - Kızkardeş Sevgisi:))

Küçük Kızın Uyum Sorunları

Küçük Colette evimize geleli 11 gün oluyor.

Bu süre içerisinde yaşadıklarımızı özellikle paylaşmak istedim.

Olur da benim gibi evde petleri olduğu halde bir tane daha almak  zorunda kalanlar olursa nelerle karşılaşacaklarını bilsinler diye.

Gerçi her kedinin ve köpeğin  karakter özellikleri ve ortama uyma becerisi farklı olsa da az çok  fikir verecektir yaşadıklarımız.

Minik kız geldiğinde öncelikli olarak  onun bir an önce iyileşmesine odaklandık. Ne de olsa kuyruk acısı çekiyordu.  Bir kaç gün bandajlı kaldı, sonra veteriner çıkardı sargıları.

Bizim ufaklık biraz iyileşince hareketlendi. Zaten parkta  da çok hareketliydi  ve korktuğum oldu, kuyruk kanamaya başladı. Pansumanını yaptım, neyse ki  devam etmedi..

Sağlık durumu düzelince ev halkına ve kurallarına uyum konusu öncelik kazandı. Çiş konusunda sıkıntı yaşamadık. Geldiği günden itibaren  odasına koyduğum kuma yaptı ama o kum hep odada kalamazdı. Jane'in kumu  evin  raflarla dolu  depo odasındadır ama Colette için alınan kum havuzu aynı yere konulamaz. Çünkü birbirlerinin kumunu kullanabilirler. Şimdi Colette'i kapalı balkona alıştırmaya çalışıyorum. Bazen karışıklık  oluyor ama öğrenecekler gibi. Kum konusunu  anlatmışken, Colette çok küçük olduğu halde Jane'de fazla yiyor ve afedersiniz çok fazla dışkılıyor. Doğrusu korktum,'' bu normal mi?'' diye veterinere sordum.  Normalmiş.

Gelelim mama konusuna. En büyük handikabımız mama. Çünkü  Hepsinin ayrı özellikte mama yemeleri gerekiyor. Minik kalp hastası olduğundan özel bir diyet maması var. Jane'i  bulduğumda uzun süre aç ve susuz kaldığından  böbrekleri  iflas etmek üzereymiş. O da böbrekleri için katkılı  özel bir mama yiyor. Colette'e ise veteriner bebek kedi mamasını uygun gördü. Gelin görün ki, hiç biri de kendi mamasını sevmiyor. Birbirlerinin mamalarına dadanıyorlar. Farklı odalara koyup  ayrı ayrı  yedirirsem  ne yaptıklarını denetleyemiyorum. Colette'e kapalı balkona koydum, miyav miyav ağladı.

Diğer bir sorunumuz da sabah kudurmaları. Minik ve Jane pek gürültü patırtı yapmazlardı ama bu cadı kız onları da azdırdı. Her sabah bir koşturmaca bir oyun. Laminant parkede tıkır tıkır pati sesleri, çok kötü! Alt katta oturan komşularımın yatak odalarından duyulur diye  çekiniyorum. Bu gece Colette'i ayrı odada yatırdım. Bu kez  su  ve kum havuzu yine taşındı. Evin her yerinde kedi köpek düzenekleri oldu. Minik'le yürüyüşten  dönene dek  de almadım oradan.Çok şükür sabah kudurması olmadı . demek erken saatlerde kudurmayı seviyorlarmış:)

İşte böyle dostlar. Üç petli evin hali budur. Hafta sonu bir doğum günü partisi için Side'ye gitmemiz lazım. Minik gidecek ama iki kıza  evde annem bakacak. Şimdiden korkuyorum doğrusu. Gitmesem olmaz, gitsem aklım kızlarda kalacak. Jane'm melek gibidir ve defalarca kaldı, anneannesi ona baktı ama bu Colette  biraz cadı. Bakalım ne olacak.

Not: Henüz üçünün aynı karede düzgün bir  görüntülerini  yakalayamadığım için  blog başlığı fotoğrafımızı değiştiremedik.